Hamusan Kapısı Nedir?
Kayseri’de her gün farklı bir sokakta yürürken, her köşe başında farklı bir anı birikiyor. Bu şehrin her taşında bir hikaye var, her evde bir hatıra saklı. Ama Hamusan Kapısı… O bambaşka bir yer. Bu yazı, Hamusan Kapısı’na gidişimle ilgili bir yolculuk, bir keşif, bir hüsranın öyküsü.
Bir Çocukluk Hatırası: Heyecan ve Merak
Çocukken, Kayseri’nin eski mahallelerinden birinde büyüdüm. Her şey o kadar yakın ve sıcak hissediliyordu ki, bazen kafamı kaldırıp gökyüzüne bakmak bile bir maceraydı. Annem, babam, amcalar, kuzenler… Hepsi etrafımdaydı. Bir gün annemle birlikte eski bir pazarın yanından geçerken, Hamusan Kapısı’nı gördük. O zamanlar anlamamıştım ama o kapı, Kayseri’nin en eski ve en gizemli yerlerinden biriymiş. Anlatıldığına göre, bir zamanlar orası şehrin önemli bir giriş kapısıymış.
Bir gün annem, “O kapı açıldığında, şehirdeki her şey değişirdi, evlat,” demişti. “Hikayesi var, çok eski bir kapıdır, asıl anlamını bilsen, inanamazsın.” Ben o an sadece “Neden?” diye sormuştum ama annemin bakışındaki derinlik, o sözlerin anlamını yavaş yavaş merak etmeye başlamama yetmişti. O zamandan beri Hamusan Kapısı, zihnimde bir sır gibi kalmıştı.
Hamusan Kapısı’na Yolculuk: Bir Adım Daha Yaklaşmak
Bir gün, içimde bir huzursuzluk vardı. Kayseri’nin o dar sokaklarında yürürken, bir anda yine karşıma çıktı. Hamusan Kapısı. Gözlerim büyüdü, kalbim hızlandı. 25 yaşındaydım, ama o eski kapının önünde yine bir çocuk gibi hissediyordum. Hedefim belliydi: O kapıyı görmek, bir adım daha yaklaşmak, yıllardır içinde taşıdığım merakı biraz olsun gidermek.
Ama o kadar kolay olmadı. Kapı her zaman daha derin bir sır gibi duruyordu. Etrafı örten eski taşlar, bir yüzyıl öncesinin yorgunluğuyla düşecek gibi duran duvarlar… Ne zaman yakınlaşsam, bir şey beni uzaklaştırıyordu. O eski taşlardan birinin üzerinden bir yazı vardı ama okunmaz hale gelmişti. Kafamda yüzlerce soru belirdi. Acaba gerçekten o eski kapı, şehre giren bir geçit miydi? Yoksa bir zamanlar orada gerçekleşen büyük olayların, belki de kaybolmuş bir medeniyetin hatırası mıydı?
Hayal Kırıklığı: Kapı Her Zaman Kapalı
Bir gün, cesaretimi topladım ve kapının tam önüne geldim. Ama o an… Şehir gürültüsü, çevredeki kahve dükkanlarının dumanları, insanların telaşlı adımları… Hepsi bir anda hiç yok olmuş gibi hissettim. Kapıdan hiçbir şey anlayamadım. O kadar yakındım ama hala bilinmezdi. Üstünde hiçbir yazı yoktu, hiçbir işaret yoktu. Beni çağıran o gizem, sadece hayal kırıklığına dönüştü. Hayal ettiğim şeylerle gerçek olan arasında ne kadar uçurum vardı!
O anki o boşluk, her şeyi anlamsız kılmıştı. O kapının ardında ne vardı, kimse bilmiyor. Belki de sırf merak ettiğim için büyümüştü o kapı, o sır. Şehirdeki diğer her şey gibi, bir zamanlar “büyük” olan şeyler zamanla silinip gider, sonra da geriye sadece o eski yapılar, taşlar kalır.
Ama Bir Umut Var: Belki Bir Gün…
O kadar umutsuz hissettim ki, Hamusan Kapısı’na bir daha hiç bakmamak gibi bir karar aldım. Ama sabahları yine yürüdüğüm sokaklarda, her köşe başında, o eski taşları tekrar göreceğimi biliyorum. Ve belki bir gün, gerçekten o kapı açıldığında, o taşların altındaki eski sırlar, kaybolmuş hatıralar tekrar gün yüzüne çıkar.
Benim için Hamusan Kapısı, sadece bir tarihi yapı değil, aynı zamanda bir içsel yolculuk. Her adımda biraz daha büyüdüğüm, biraz daha içsel bir keşif yapacağım bir yer. Gerçekten ne olduğunu öğrenmek, o sırra ulaşmak belki bir gün mümkün olur. Ama o zamana kadar, bu yolculuğun her anı benim için bir parça kayıp, bir parça umut… O kapının ardında, hala bir şeylerin beni beklediğini hissediyorum. Kim bilir, belki bir gün o sır çözülecek ve ben de gerçekten Hamusan Kapısı’nın ne olduğunu anlayacağım.
Sonuç: Bir Şehir, Bir Kapı ve Bir Yolculuk
Şimdi Kayseri’nin her sokağında, her köşe başında, her taşta bir anlam var. Hamusan Kapısı, geçmişin bir izidir. Bir zamanlar şehri koruyan, bir geçit işlevi gören bir kapıydı belki, ama zamanla o geçit sadece kaybolmuş bir hatıraya dönüştü. Belki de bu kapı, bana hayatın da öyle olduğunu hatırlatıyordur: Bazı şeyler hiçbir zaman netleşmez, bazı sırlar çözülemez. Yine de her adımda bir umut vardır. Her zaman, belki bir gün…
Ama şimdi, o kapı hala orada, bekliyor.